Jajaaa, daar stond ik dan. Nog amper een week achttien. Een mooie doch gevaarlijke leeftijd. Of, zoals de welbekende Albert Einstein het ooit verwoordde: "Common sense is the collection of prejudices acquired by age eighteen." Al mijn vooroordelen verzameld, ging ik deze middag rond een uur of 14:14 richting Holland Casino Utrecht. Ik zou samen met een vriend van mij de 110 Freeze-Out van 15:00 gaan spelen, om voor het eerst in mijn nog korte leven, het echte casinosfeertje is goed te proeven - hoewel vele beweren dat je daar voor in de Grown-Up's playground in Las Vegas, Nevada moet zijn. Vijfhonderd meter lopen, tien minuten bussen, twee minuten kijken welke buslijn we daarna moesten hebben (in eerste instantie vol ongeloof dat we die richting Kanaleneiland moesten hebben), vijftien minuten wachtten, zes minuten bussen, nog eens achthonderd meter lopen en al met al toch zeker drie kwartier later kwamen we samen het Casino binnengelopen. Ruim op tijd, want het toernooi begon pas anderhalve minuut later. Wat legitimatiecontroles, garderobes, metaaldetectoren en roltrappen later, konden we ons ticket inruilen voor een seat aan tafel. Zestig man deden er in eerste instantie mee en in het eerste uur mochten er nieuwe deelnemers meedoen in de plaats van afvalligen.
De eerste twee uur had ik nodig om aan de setting gewend te raken. Je kan ineens niet de hand van je buurman bekijken, nadat je zelf gefold bent. Je kan niet meer één van je eigen kaarten laten zien, om de ander te misleiden. Je kan zelfs niet meer je hele stack erin schuiven, om vervolgens toch maar te folen. En bovenal: het homegame-bier werd vervangen door casino-cola. Er moest serieus gespeeld worden. Na honderd minuten spelen, gingen we de break in met 48 man, waaronder mijn vriend en ik. Mooi, want als een van ons in het prijzengeld zou komen, zou hij de BI van de ander financieren. Mijn hart begon al enigzins sneller te kloppen bij het zien van de vier getallen voor de komma van de eerste prijs. En door de vier getallen voor de komma van de Big Blind (1k) hield ik het nauwelijks meer. Rustig aan. Je kan het. Niet aan het geld denken. Denk aan je spel. als een soort monoloog met mijzelf in de rol van zowel de psycholoog als de patient zette ik mezelf weer op het rechte, tighte pad. Ik speelde alleen de monsters, en mijn tafelgenoten lieten dat ook toe. Zeker in het begin was TPTK op de flop voor vele reden om OOP 5x de pot all-in te knallen, wat mij de gelenheid gaf om twee maal te dubbelen met een overpair. Ik speelde redelijk, en de kaarten vielen goed. Dat belooft wat...
Rond de klok van zes uur kreeg ik een tikje op mijn schouder. "Ik ben er uit man", klonk het van mijn vriend. Of ik wel even die eerste prijs binnen kon koppen, zodat hij zijn buy-in terug kreeg. "Ja hoor," zei ik, "komt goed." Met een meer dan behoorlijke stack ging ik de laatste 20 in. Nog maar twee tafels. Nog maar elf te gaan en we zijn In The Money. In deze periode van het toernooi liet ik mijn beste spel zien. Ik callde twee keer een grote bluf met respectievelijk Aas-hoog, en third pair na een goeie read op de tegenstander; de twee handjes waar ik het meest trots op ben. Nog 13...
- Gast, kom is terug. Ik ben chipleader en we zitten bijna aan de FT.
- Waaaaaat. Ik kom er nu aan.
- Tuut. Tuut. Tuut. Tuut.
Mijn vriend was na zijn snelle uitschakeling en niet zo succesvolle en kortstondige blackjack-avontuur even terug naar campus gegaan om het een en ander te doen, maar wilde deze FT met uitzicht op het prijzengeld van mij toch niet missen. Bovendien scheelde het voor hem €110, of ik 9e of 10e werd, dus dat was ook niet onbelangrijk. Langzaam maar zeker dunde het speelveld zich uit, terwijl mijn stacksize zich alleen maar bleef uitbreiden. Nog negen! In the money! Nog acht. Zeven...
"Kijk de jongste heeft weer het meeste geld. Hoe oud ben je?," vraagt een toeschouwer, nadat ik met een buttonraise de blinds oppak. "Een week achttien," antwoord ik, waarna er een vermakelijke discussie ontstaat tussen mijn oudere tafelgenoten, hoe er steeds meer van die 'broekies' aan het pokeren zijn. Nog zes...
Het vijfde cola'tje van de middag naar binnen werkend, begin ik een beetje honger te krijgen. Niet zo heel gek, want het was inmiddels half acht. Een tosti is dan ongeveer, waar je het mee moet doen, wil je niet gelijk je halve prijzengeld kwijt zijn, dus een tosti werd het. Nog vijf...
Nog steeds chipleader, things are going great. Ik blijf mensen sms-en die willen weten hoe het gaat, maar van de zesde dealer van de dag mocht dat ineens niet, dus moest de telefoon maar even weg. Opperste concentratie, wel zo goed. Nog vier...
Four-handed begon er een lange periode van kaartdoodheid. Mijn monsterstack liet het toe, maar met de enorme blinds, liep die monsterstack toch al snel terug richting average. Nog drie...
Gelukkig werd er na een flipje tussen twee van mijn tegenstanders four-handed play vervangen door three-handed play. Met die verandering veranderde ook gelijk de kwaliteit van mijn kaarten. Er werd nog even gerept over een deal, maar voor mij was het allang duidelijk. Ik voelde me 'in the zone', zoals Daniel Negreanu dat eens zo passend zei. Alles klopte. Ik speelde goed. Maakte goede calls, goede valuebets, goede check-raises. Ik kreeg op de goede momenten de goede kaarten en die bleven ook hoog. En mijn support van mijn enthousiaste vriend was top. Ik moest dit toernooi gewoon winnen. Nog twee...
Th7h vanuit de BB. De eerste hand HU. Ik had een chiplead van ongeveer 1:4. Mijn tegenstander callt. Ik check en de flop komt 6h8h5s. Ik bet 2/3 pot, hij raist all-in met alles wat hij nog achter de hand had (ongeveer 2.5x mijn bet). Ik instasuperturbocall, sta op, zie een kh op de river. YEAH. I did it. Mijn vriend komt naar me toe gesneld. En envelop wordt opengemaakt. En een keiharde 2.5k in casino-chips wordt uitgekeerd. I won...
Wat Albert Einstein in zijn quote duidelijk even vergeten was te vermelden, is dat die prejudices acquired by age eighteen zo af en toe wel tot belachelijk hoge winsten bij een spelletje poker kunnen leiden...
Tim van Dijk